1000Years

1000years — Thu, 10 Apr 2008 18:40:18 GMT

“Peace, peace, he is not dead, he does not sleep. He has awakened from the dream of life.” Mary Shelley

پس چرا با من حرف نمی زنی؟ عصبانی شده ام، بعد از این همه وقت انتظار داشتم که چیزی بگویی. نمی دانم. نمی دانم...

چشمانم را می بندم، آرام می گویم: "چرا با من حرف نمی زنی؟" و تو گویی منتظر باشی به صدا در میایی. با من از ترس هایت می گویی و نگرانی هایت. آرام اشک ها جاری می شوند، اما تو از صحبت باز نمی ایستی. با من از چاهی به بلندی ویل می گویی که می خواهی با عشق سیرابش کنی. دستهایت را روی شیشه ها می گذاری و با من از فاصله می گویی و از مرگ. و آنگاه که می خواهم دستانت را بگیرم ناگهان همه چیز تاریک می شود. مثل شیشه مشبکی که تو در آن سویش باشی و آرام آرام سیاه شود. تمام شیشه سیاه شود تا دیگر تو را نبینم و در این سو تنها بمانم. تو بر شیشه می کوبی اما نمی شکند و مرا صدا می کنی اما نمی شنوم یا شاید هم خوب سعی نمی کنم که بشنوم و بعد ناگهان آن صدای ترسناک می آید. آن صدای لعنتی کوتاه و تیز. مثل کشیدن بند کفشی بر روی رگهایت و من چشمانم را می بندم و دنیا روی سرم خراب می شود. تنها من می دانم که این صدای چیست و تنها من می دانم که تو روی زمین افتاده ای و از دستانت خون می چکد. تنها من می دانم. تنها من می دانم. دستانم را روی گوشهایم می گذارم و از ته دل جیغ بلندی می کشم. آن قدر بلند که یا کسی بشنود با جان خودم تمام شود...

...و تو فقط آرام غذا می خوری لاک پشت کوچک من. و گاهی به من نگاه می کنی با چشمان کوچکت،نمی دانم غذا می خواهی یا می گویی که دوستم داری. اما من دوستت دارم. آرامشت را و نگاه ژرفت را. من روی زمین کنارت افتاده ام و صدای تو می آید. نمی دانم از آن سوی شیشه هاست یا از آن دنیا و یا شاید هم تنها صدایی خیالی است که من از لاک پشت کوچک بی گناهی می شنوم. با من از عشق سخن می گویی که آرام آرام می آید و از مرگ که آرام آرام می رود. به من می گویی که فاصله ها را با عشق پر کرده ای. شاید هرگز نبوده ای و من هیچ نمی دانستم. اما آن بوسه ها و آن عشق شیرین حتی اگر خواب و خیال بود من در آن می ماندم. گفته بودی که خواهی آمد و من باید تو را سیراب کنم و گفته بودی که عشق من در تو نه با یک نگاه که آرام لانه کرد.

و خونی که می ریخت، عشق من سرشار از عشق بود. به من گفتی که لاک پشت می شوی، روزی بعد از مرگ و آرام در دلم جا می کنی و فاصله را با عشق پر می کنی.

من هر روز ساعت ها کنارت می نشینم عشق راستین من. پس چرا با من حرف نمی زنی؟

1000years — Tue, 04 Mar 2008 20:59:51 GMT

"Look into my eyes and hear what I'm not saying, for my eyes speak louder than my voice ever will"

نه، من بر نمی خیزم.

تو را می بینم که به سویم می آیی آرام (نمی خواهی بیدار شوم؟) و با لبخندی بر لب و چشمانی نگران. چهره ات را دوست دارم، مرا به یاد روز های قدیم می اندازد. برایم مقدس است، چهره ات را می گویم. آرام ایستاده ای، فقط لبخند می زنی و هیچ نمی گویی و من هم هیچ نمی گویم. دلم از حرف پر است، اما باشد برای بعد. اکنون تو اینجایی و لحظات با تو بودن مقدس است، نمی خواهم با درد دلهای من بگذرد.

چشمانم را می بندم، دیگر اینجا نیستی. نیمی از آن چه از تو می شناختم رفت و تاریکی جای آن را گرفت. جادوی بینایی. از تو دور می شوم، دورتر و دورتر. به تاریکی عادت نکرده ام، اما می دانم که تاریکی ساده تر است، تا دیدن تو با ژاکتی قرمز ایستاده در جلوی دیواری سفید با لاله ای سیاه در دست. رنگها تمامی ندارند. چشمهایم را بسته ام، مداری شده ام به دور خودم. صدایت را هم نمی شنوم، دستت را هم نمی گیرم و نمی بویمت. اما باز هم اینجایی و من می دانم که اگر چشم باز کنم باز هم تو را می بینم. همان قدر طبیعی، همان قدر ساده و همان قدر مهربان.

چشمانم را باز می کنم، تو را می بینم در آن سوی میز آشپزخانه و در حال نوشیدن قهوه تلخ در بعد از ظهر روز تعطیل. نور کمرنگی از پنجره روی تو تابیده و سایه ای راه راه روی تو انداخته. به من می گویی که همیشه از سایه های راه راه نا مطمئن بوده ای. به هستی و نیستی پشت هم می ماند، مثل یک نوع زندگی دوباره برای نور. به من می گویی که به آفتاب نگاه کنم تا غروب کند. مدام پایین تر می رود اما انگار نمی خواهد مغلوب تاریکی شود. چند ساعت نگاه به خورشید چشمانم را خسته کرده، آرام چشمانم را می بندم، آرام...

چشمانم را بستم. نوری محو در تاریکی پشت چشمانم بود. انگار که زیاد به نور نگاه کرده بودم. چشمهایم را بسته نگه داشتم و روی هم فشار دادم. آرام آرام آن هم رفت. هیچ. سکون، سکوت مطلق و تاریکی. چشم ها را می گشایم، هنوز آنجایی. دهانت را تکان می دهی اما من نمی شنوم، دستانم را می گیری اما من حس نمی کنم. تو اینجایی، با من و باصره ام. چشمهایت را می جویم تا حسی بیایم، اما چشمانت را بسته ای و از چشم های بسته نمی توان چیزی دریافت...

"می شود مرا با چشمان بسته در آغوش نگیری؟" مطیع نگاهت می کنم. بلوزی قرمز به تن داری و شلواری به رنگ آبی سیر. کمی دیگر ار قهوه ات می نوشی و دوباره می گویی " می شود مرا با چشمان بسته در آغوش نگیری؟". هیچ نمی گویم. آهسته به سویت می آیم و در آغوشت می گیرم. با چشمان باز. هیچ نمی گویم اما می توانی در چشمانم ببینی. تو را با لباس قرمزت دوست دارم، تو را با موهای صاف و ابریشمی ات دوست دارم. تو را با راه رفتن لرزانت، با قدم هایی که انگار بر آب می گذاری دوست دارم و تمام اینها را می توانی در چشمهایم ببینی. من تو را در آغوش گرفته ام. با چشمانی باز...

چشمانم را باز کردم. دختری زیبا، با لاله ای سیاه در دست، با چشمانی سخت افسونگر. چیزی در آن چشمهاست که نور را منعکس می کند و من در آنها کودکی شیطان می بینم. کودکی دل نگران، که بر بالین بیماری در اتاقی روشن ایستاده.

بر بالین بیماری که سخت عاشق توست، دختر کوچکم.

دستم را دراز می کنم و تو چه سرشاری از زندگی! می خواهی دستم را بگیری و بال بگشایی؟ من با تو می آیم، به هر کجا که مرا ببری با تو می آیم. خوشبختی بودنت بیش از تحمل این محتضر آرام است. بگذار چشمانم را ببندم...

چشمانم را بسته ام، خودت گفته بودی که چشمانم را ببندم تا هدیه ای از تو بگیرم. هدیه ای بی دلیل، برای بودنمان، برای عشق ورزیدن و غلبه بر این ثانیه های بی رحم زودگذر. بوی گل می آید و من دیگرتاب ندارم، می دانم که آن را جلو می آوری تا آرام حسش کنم. چشم می گشایم: رزی سفید در دستان فرشته ای قرمزپوش. در آغوشت می گیرم. این تنها راه غلبه بر این ثانیه های گذراست.

زمان دیگر اسطوره ای بیش نیست، اینجا تنها تو هستی و من...

اینجا تنها تو هستی و من فرشته قرمزپوشم. تو همواره فرشته بودی و من، فکر می کنم که می دانستم. من با تو زیسته ام. هر ثانیه اش را سال ها زیسته ام و دوست می دارم. اکنون دستم در دستان توست. ولی من بر نمی خیزم. لاله سیاه را روی سینه ام گذاشته ای و صدایم می زنی. همه اینها را حس می کنم. ولی من بر نمی خیزم. تنها با تو می آیم.، به هر کجا که مرا می بری. آرام بال بزن و من با تو می آیم.

آرام بال بزن و من با تو می آیم....

1000years — Sun, 11 Nov 2007 03:03:21 GMT

"چه می شود اگر چیزی حقیقتا فراموش ناشدنی وجود داشته باشد؟" بورخس

آن روز را هرگز فراموش نمی کنم. دیدن آن دهکده سبز و زیبا را. با درختان بلندی که بر روی خیابان های آن سایه می انداختند و خانه های چوبی بزرگ که همگی خالی از سکنه بودند. آرام در میان خیابان ها راه می رفتم، گوش سپرده بودم تا به کوچکترین صدای انسانی پاسخ دهم تا این که صدای صحبت مردی به گوشم رسید. در حیاط سرسبز حانه ای، کمی دورتر از خیابان اصلی صدای پیرمردی می آمد. جلوتر رفتم ، دختری در مقابلش ایستاده بود با قامتی بلند و بلوزی قرمز بر تن. پیرمرد متوجه حضور من شد و برگشت. قدی بسیار بلند داشت و مو و ریش بلند. در همان نگاه اول شباهت چهره شان شکی باقی نمی گذاشت که پدر و دختر هستند. زنی هم بر روی زمین خوابیده بود. او هم قدی بلند و چهره ای پیر داشت و آرامش چهره اش نشان از مرگ داشت تا آرامش خاطر. صدای پیرمرد مرا از افکارم بیرون آورد: " برای کمک آمده ای جوان؟" شاید بیش از یک متر از من بلندتر بود، چهره اش چنان مستاصل بود که مرا از مرگ پیرزن مطمئن کرد. گفتم: "بله، کاری از من بر می آید؟"

"می خواهیم گودالی درست کنیم به اندازه یک انسان، می توانی کمک کنی؟" چه روش عجیبی برای اشاره به قبر! پیرمرد دختر را به داخل خانه فرستاد و من و او قبری برای پیرزن کندیم. برایم گفت که بیماری وحشتناکی در دهکده شایع شده و همه افراد آن از مرگی توام با فراموشی مرده اند. "در لحظه ای که دیگر هیچ به یاد نمی آودند می میرند." و تمام دهکده تا روز آخر در آنجا زندگی کرده اند چون همگی فراموش کرده بودند که جایی خارج از این دهکده وجود دارد. برای آنها دهکده معادل جهان بود، حتی اگر در آن می مردند هرگز به جایی خارج از آن فکر نمی کردند. پیرمرد صورتی رنجور داشت، رو به من کرد و گفت" " به او احترام بگذار، زنی را خاک می کنی که پیش ا این هرگز مرا تنها نگذاشته بود، تا روز آخر مرا به یاد داشت، حتی لحظه ای که اسم بچه ها را فراموش کرد. دیروز ناگهان حس کردم که دیگر مرا نمی شناسد و همان لحظه مرد. تا لحظه آخر مرا به یاد داشت و من هم تا لحظه آخر فراموشش نمی کنم."

یک هفته از ماجرا می گذشت که دوباره وارد دهکده شدم.

همه چز همان قدر ساکن و آرام بود و من مستقیم به سمت خانه پیرمرد رفتم. از دور صدای گریه می آمد و صدایی نامفهوم، مثل باز و بسته شدن دری در دور دست. پیرمرد را دیدم که کنار دختر نشسته بود و گریه می کرد. دختر لباس قرمزش ر به تن داشت و چمن ها که در تیرگی بعد از ظهر به سبز تیره می زدند او را انگار که در تختی خوابیده باشد در بر گرفته بودند. چهره اش چنان آرام بود که گویی در لحظه آخر حتی مفهوم مرگ را هم فراموش کرده بود. خطوط چهره اش آرام و طبیعی بودند و رفتن چنان در او جا گرفته بود که گویی تمام حافظه اش در این مدت مسحور مرگ بوده است. پیرمرد اما مرا نشناخت، کمی کنارش نشستم و سعی کردم دلداریش بدهم. انگار که تازه با من آشنا شده باشد حرف می زد. با من از خاطراتی گنگ از زنی با بلوز قرمز می گفت. گویی که دیگر فرق همسر و دخترش را نمی شناسد، آنها برای او حالت های مختلف یک الهه قرمزپوش بودند و او برای درک آنها تنها از حافظه ای معیوب کمک می گرفت که آن هم رو به زوال بود. استفاده از وجود میرنده برای فهم مرگ. مثل آن بود که کسی در حال سوختن باشد و بخواهد آتش را درک کند. انسانهایی را دیده بودم که می خواستند با فراموشی به جنگ مرگ بروند، اینک او می خواست با حافظه با مرگ مقابله کند. تمام خانه را با او گشتم چون یادش نبود بیلش را کجا گذاشته اشت. چاله ای کندیم و دختر را در آن گذاشتیم. بلوز قرمزش در ته چاله سیاه به خورشیدی می مانست که در شب طلوع کرده باشد. پیرمرد را ترک کردم، طاقت خاک ریختن روی دختر را نداشتم.

چند روز گذشت و من به پیرمرد سر نزدم، دهکده مثل افسونی ترسناک شده بود و من از قبل می دانستم که باید گودالی بکنم، پیرمرد را در آن بگذارم و رویش خاک بریزم. فرو کردن مرگ در چاه تا زندگان آن را به یاد نیاورند. آنگاه شاید دهکده بتواند بار دیگر زندگی را از سر گیرد. پیرمرد روی زمین بود. از قبل می دانستم. بالاخره او هم توانست همه چیز را فراموش کند و چشمانش را ببندد. بیل همان جا روی قبر دختر بود. آرام آرام مشغول کندن شدم، شاید دهکده عصر تازه ای را تجربه می کرد، شاید. با خود فکر کردم که اگر زنده بود اکنون مرا به یاد نمی آورد. هوا گرگ و میش بود که پیرمرد را خاک کردم. سرم را بالا آوردم و به مسیر نگاه کردم، دیگر راهم را بلد نبودم، انگار که همه عمر در دهکده زندگی کرده بودم. نام پدرم، نام مادرم، هیچکدام به یادم نمی آمد. نیرویی را حس کردم، مثل باد اما سنگینتر از آن، مثل فشاری که همه چیز را به زمین بچسباند حتی هوا و انسان ها را، چهره عریان واقعیت. اشکهایم آرام از چشم پایین می آمدند و از گونه بالا می رفتند، بیل را برداشتم و مشغول کندن چاله ای دیگر شدم.

1000years — Fri, 19 Oct 2007 18:39:18 GMT

"Why create a work of art when dreaming about it is so much sweeter?"

Pier Paolo Pasolini

1000years — Sat, 06 Oct 2007 20:13:30 GMT

“I am withdrawing to write a book, I am withdrawing to construct a labyrinth” Borges

1- دستانم لرزانند و موهایم پریشان، به خودم می نگرم. به این نویسنده شهیر که قرار است روزی بزرگترین رمان تاریخ را بنویسد. رمانی رویایی، مثل قطرات آب و مثل تارهای ابریشم. سالهاست که می نویسم، دیگر تقریبا تمام شده بود اما حالا که از نو می خوانمش هزاران ایراد کوچک می بینم. آه خدایا، یابد دوباره بنویسم. در آینه مرد جوانی را می بینم که تازه آغاز به نوشتن کرده بود و فکر می کرد که یک سال دیگر بزرگترین رمان تاریخ را خواهد نوشت، و حالا پیرمردی اینجاست با اندیشه تمام کردن این خیال زیبای پیش از مرگ، با این امید که مرگ از خیال پیشی نگیرد.

2- نوه ام می گوید که خواب مرا دیده است: پیرمردی در حال نوشتن. می گوید که گاه به دیوار خیره می شدم و باز دوباره می نوشتم. می گوید که در خواب به او گفته ام هر کس که بخواهد شاهکاری رویایی بیافریند، خود به رویا تبدیل خواهد شد. نوه ام به من می گوید که نترسم، اگر پیش از پایان شاهکارم مردم او نوشته ام را ادامه خواهد داد. اما من نمی خواهم در میان دیواره های نامرئی این رویا گیر بیفتم. من شاهکارم را پیش از مرگم تمام می کنم. چیزی نمانده تنها چند اصلاح کوچک...

3- ... پسر خوابید و دو بار رویا دید، در یکی از آنها توری را به آب افکند و در دیگری تور را بالا کشید. تور خیلی سنگین بود و پسر نمی توانست آن را بالا بکشد، اما می ترسید اگر تور را ول کند با خود ماهی به ته دریا برود. پسر هرگز تور را ول نکرد، سالها کنار تور نشست و آن را در دست گرفت تا زمانی که مردی بالغ شد، حالا دیگر می توانست تور را بالا بکشد. آرام، آرام و با زحمت بسیار. تور که به بالا رسید پسری در آن بود، پسری که زمانی توری به آب افکنده بود.

1000years — Tue, 11 Sep 2007 20:43:18 GMT

"...نزد شاگردان خود آمد و ایشان را از حزن در خواب یافت." انجیل لوقا

دستم را بگیر کیامائرا، دستم را بگیر و مرا به آن سوی روشنایی ببر. سال هاست که از تو دور بوده ام، چشمانم قرمز و دست هایم خون آلود است. نفرت در درونم رخنه کرده و هم چنان دورم از آن کودک بازیگوش درونم.

دستم را بگیر کیامائرا و بگذار در کنارت گام بردارم. به من بگو که آن دیو خندان پیش روی من رویایی بیش نیست و به من بگو که این دستان خون آلود من واقعی نیستند.

من او را کشته ام کیامائرا، به من نگو که این را نمی دانی، پس چرا هر روز او را سر راهم می گذاری؟ من او را کشته ام. چاقو را تا دسته توی قلبش فرو کردم. مردن در خواب و خوابیدن در مرگ، و حالا او قطره قطره توی خوابم می ریزد و با هر قطره خوابم متلاطم می شود. مرا کجا می بری کیامائرا؟ آیا هرگز راه فراری هست؟

در خواب کشتمش. چشمانش را لحظه ای باز کرد و من همین را می خواستم، می خواستم بداند که چرا می میرد. او عشق مرا دزدیده بود، باید می مرد و من این کار را کردم. تو را در کنار تختش دیدم و چاقو را محکم در دستانم گرفتم....مردنش برایم لذت بخش نبود، سخت جان می داد، همان جا رهایش کردم تا بمیرد و پیش عشقم برگشتم.

امروز دوباره تو را دیدم که آمدی. سرم راروی شانه عشقم گذشتم و خوابیدم. خوابی سیاه و پر از کابوس. شیطانی را دیدم با قدی به بلندی یک درخت و ریشی قرمز. قطره چکانی بدست گرفته بود و قطره قطره بر من خون می پاشید و من نمی توانستم حرکت کنم. بهد ناگهان سطلی از خون روی من ریخت و فریاد زد:

"عشق را چه آسان از دست می دهی"

از خواب پریدم. سرم روی شانه عشق تکانی خورد و پایین افتاد. از رگ های عشق دارد خون می رود. عشق خودکشی کرده. حتما وقتی خواب بودم، حتما سالها وقتی خواب بودم. عشق دارد از دست می رود کیامائرا. چرا؟ چرا عشق را از دست می دهم؟ من که انقدر محتاجش هستم.

مرا به خواب ببر کیامائرا، رویایی دیگر، رویایی دیگر. از عشق دارد خون می رود و من طاقت دیدنش را ندارم. مرا در رویایی دیگر غرق کن. مرگ در خواب و خواب در مرگ...

1000years — Wed, 08 Aug 2007 21:36:18 GMT

"مردن از مرگی عجیب، بدون اثری از حادثه ای یا اتفاقی. مردن بدون ظاهری از مرگ" مارگریت دوراس

عشق بر روی شانه هایم. مرگ را بگو که بایستد و آرام بر من تکیه کن. چشمان زیبایت را ببند و با من از عشق بگو. سالهاست که انتظار این لحظه ها را کشیده ام و اکنون هر لحظه برای من سالها می ارزد. آرام اینجا بمان و از هر ثانیه لذتی بی مثال ببر. هیچ چیز ماندنی نیست، نقش ناپایدار. آرام زمزمه می کنم: اکنون را با من بساز.

جای خالی تو روی شانه هایم. مرگ را ببین که چه هراسان آمد و بر من تکیه زد. چشمان زیبایت را بست و با من از ترس گفت. سالها بود که از این لحظه می ترسیدم و اکنون هر لحظه برای من به سالها شکنجه می ماند. آرام از اینجا رفتی و هر ثانیه دردی عظیم است. مرگ ماندنی است، نقش جاودان. فریاد می زنم: ببین که چگونه لحظه اکنون را نابود می کند.

1000years — Fri, 20 Jul 2007 18:55:50 GMT

"سازگار شدن حساس انسان با جهان خویش، رویارویی همه جانبه او، این جاست که ما گم می شویم." خولیو کورتازار

1- می خوام بهت بگم که من داستان زیاد داشتم. خیلی جاها رفتم. خیلی ها رو دیدم. تا الان چند تایی هم آدم کشتم. بار اولش سخت بود، بعدیا دیگه آسونتر بودن. تو هنوز بچه ای، ولی من دارم بهت میگم که این نشونه خوبی نیست. همه جا سرد میشه، مردم می ترسن و این که مردم بترسن خودش از هر بلای دیگه ای بد تره. اونا وقتی همشون با هم می ترسن خیلی وحشی میشن. نه، این علامت بدیه، شگون نداره. دارم بهت میگم که شگون نداره.

2- یعنی قراره همیشه شب باشه؟ نه امکان نداره! این یه کسوفه که فقط یه کمی طولانی تر شده. همه چیز این دنیا به خورشید وابسته است. من مطمئنم که این فقط به کسوفه، یه کسوف طولانی. فردا همه چیظ سر جای اولش بر می گرده، اون وقت من به شما خرافاتیا می خندم!

3- شاعر اندیشیدن را آغاز می کند:

کدام ترسناک تر است؟ مرگ یا زندگی؟ یا شاید این هر دو پدیده هایی دیر آشنایند. آن چه که انسان ها را می ترساند جهل است. ندیدن، تاریکی و شب... و اگر هرگز روز نیاید این موجودات منمدن بدل به آدمخوارانی سنگ دل خواهند شد.

4- حتی اگر هیچ وقت هم روز نشه، این مردم تو شب زندگی می کنن. خیلی راحت تر از اونی که فکرش رو بکنی. من این آدما رو می شناسم. همه چی براشون طبیعیه، چون حال فکر کردن به هیچ چیزو ندارن. از همین فردا صبح هر کدوم یه چراغ قوه دست می گیرن و میرن سر کاراشون.

5- ... و هم چنان خورشید سیاه در آسمان شهر می تابد. شعاع های سیاه نور بر سر مردم می بارند و آرام آرام همه جا سرد می شود. سرد و تاریک، انگار که همیشه همین طور بوده. هیچ کس نمی داند که خورشید دوباره نورانی خواهد شد یا نه. اما اولین نشانه های هماهنگی با وضعیت جدید به چشم می خورد: اینجا و آنجا، انسان ها در کنار هم نشسته اند و حرف می زنند. همه به دنبال آرامش می گردند. قصه می گویند تا آرام باشند و آرام می شوند چون همه قصه ها دروغند.

1000years — Thu, 28 Jun 2007 13:15:12 GMT

" گناهی که حال، هر دو ما بدان مرتکب شده ایم...همانی که نشان از شناخت زیبایی می دهد و لطفی است برای بشر، ممنوعه محسوب می گردد. حال لازم است که تقاص گناهانمان را پس دهیم." بورخس

(هوا تاریک است، م روی یک صندلی چوبی لم داده، الف وسط اتاق روی کاغذ هایی به هم ریخته نشسته)

- م...م....

- هوم؟

- م...خوابی؟

- هوم؟

- پرسیدم خوابی؟

- نه لعنتی خواب نیستم. مگه تو می ذاری من یه لحظه بخوابم؟

- م قبل از من نخواب، من می ترسم تنها بمونم. نمی تونی بیدار باشی تا من بخوابم؟

- تو هیچ وقت نمی خوابی. تو هیچ وقت نمی تونی بخوابی، همیشه فقط نمی ذاری من بخوابم. آخرش چشماتو باز می کنی و میگی "م خوابم نمی بره، نمیشه یه ذره دیگه نخوابی شاید بتونم بخوابم؟" اما هیچ وقت نخوابیدی، آخرش هیچ وقت هم نمی خوابی.

- چرا م می خوابم، فقط باید شرایط خوابیدنم جور باشه.

- نه تو هیچ وقت نمی خوابی. هیچ وقت نمی خوابی. فقط به موجود خرفتی که مزاحم خواب من میشه.

- من.....چرا من می خوابم. نمی دونم شایدم حق با تو باشه، همه زندگکیم می خواستم بخوابم اما هیچ وقت نتونستم. هیچ وقت نشده. اما م باور کن اگه اگه شرایط خوابم جور بشه من می خوایم. شاید هیچ وقت شرایطش جور نبوده.

- نه لعنتی چرا نمی خوای باور کنی که تو هیچ وقت نمی خوابی؟ از روزی که اون دختر مرده نخوابیدی. می دونی چند ساله؟ فقط چشماتو می ذاری روی هم و ادای خوابیدنو در میاری. اون وقت من نباید بخوابم که تو از تنهایی نترسی؟ دلم می خواد از تنهایی بمیری.

- (با بغض) م در موردش این طوری حرف نزن. اون خیلی دوست داشتنی بود. یادت میاد چه جوری لباس می پوشید؟ همه چیزش اصیل بود. اون بلوز قرمزش وسط اون همه تاریکی. دیوارای خونش همه سیاه بودن. سیاه سیاه، مثل قیر. فکر کنم خونش تو این دنیا نبود.

- نکنه فکر می کنی خودت تو این دنیایی وامونده؟ اون پرده لعنتی رو بکش و بذار من بخوابم.

- م این حرفو نزن. ماهو نگاه کن، ببین چقدر قشنگه! بذار پرده باز باشه.

- بذار پرده باز باشه. بذار پرده باز باشه. اون ماه نیست احمق. فقط یه چراغه که ته این بن بستی رو که تو توش وایسادی روشن می کنه. نورشم هیچ وقت مال تو نیست. همیشه روشن بوده، بعد از اینم روشن می مونه. اما تو هیچ وقت خورشیدو نمی بینی. تو خیلی قبل از این که روز بشه می میری. حالا اون پرده لعنتی رو بکش.

- یعنی من روزو نمی بینم؟ وقتی بمیرم هنوز همه چی تاریکه؟

- آره هنوز همه چی تاریکه. می دونی؟ برای تو فرقیم نمی کنه. تو هیچ وقت هیچ چی رو نمی بینی، حتی اگه این جا مثل روز روشن بشه.

- ته م، من می بینم. من تو رو می بینم. این صندلی رو. ماهو، اون بلوز قرمزم می دیدم.

- نه توهیچ وقت نمی بینی. اون بلوز انقدر قرمز بوده که تو رو کور کرده. حالا هم خفه شو بذار من بخوابم. من مثل تو نیستم، برای من روز میشه و می خوام شبمو راحت بخوابم.

- یعنی برای من روز نمیشه؟

- برای تو؟ نه برای تو همیشه شبه. همینم از سر تو زیادیه.

- اما م من دلم روز می خواد. دلم روشنایی می خواد. کاشکی لااقل یه کمی می خوابیدم. چرا خوابم نمی بره؟ انگار خواب از چشمام می ریزه. من دلم می خواد بخوابم.

- منم همین جور. حالا ساکت میشی یا نه؟

کمی بعد

- م...م...خوابی؟ می دونم که خواب نیستی. من می ترسم. میشه صبر کنی تا من خوابم ببره؟

- ...

- م تو بیداری نه؟ تو منو تنها نمی ذاری بخوابی. ببین این کاغذارو می بینی؟ بذار برات بخونم:

" بنگر اطرافت را: دیگری هست،

همواره دیگری هست

برای بر آوردن نفس فرو رفته تو

برای بلعیدن گرسنگی و چشیدن تشنگی تو

و برای تمام کردن مرگ نا تمام تو"

ببین، دیدی میگه منم هستم؟ میگه دیگری هست. م میشه نخوابی؟

- ...

- م، اینو که خوندم دوست نداشتی؟

- ...

- م این که من اون بلوز قرمزو دیدم یعنی این که دیگه هیچ وقت نمی تونم بخوابم؟

- ...

- م میشه بیدار باشی؟ می خوای برات یه چیز دیگه بخونم؟ یه چیزی که دوست داشته باشی؟ اون وقت بیدار می مونی؟ بیدار می مونی نه؟ اینو گوش بده:

" ای کاش در انتظار من می بود، صدای پر مهر چشم به راهی

در انتهای روز در هم شکسته

و در آرامش شب نوازشگر"

اینودوست داشتی؟

- ...

- م خوابی؟

- ...

- م نمیشه نخوابی؟ من از تنهایی بیدار موندن می ترسم.

1000years — Sun, 17 Jun 2007 18:09:54 GMT

"برادران، سرنوشت در یک شکم زاد

عشق و مرگ را" لئوپاردی

آرام آرام، اشک های نا تمام الهه ای معصوم که ماههاست این جا خوابیده. نگاهش می کنم، آن صورت سفید و چشمان اشک بار را. دهان کوچکش را بسته، چشم هایش اما همین طور باز است. اشک می ریزد و اشک هایش تمامی ندارد.

آرام آرام، اشک های نا تمام الهه ای معصوم که در سوگ خودش به غم نشسته. دستانش را می گیرم. گرما، تمام وجودش گرماست و من...دوستداری حقیرم که با او گرم می شود. انگار که دارد محو می شود، من هم با او. دست هایش را می گیرم تا بداند و گریه می کنم، من هم با او.

آرام آرام، خونریزی نا تمام آن چه که زمانی عشق نام داشت. از جایی نزدیک قلبش. باریکه خون از زیر لباسش راه می گیرد و روی تخت می چکد. زندگی مایعی است که الهه ای را از آن پر کرده اند و مردن...تمامی ندارد.

آرام آرام، مردن نا تمام الهه ای محزون که هنوز مرگ را باور نمی کند. مرگ وجودی فرازمینی که می خواست شادی بیاورد و دوست داشتن. چشمان ناباورش نقطه ای نامعلوم را نشان کرده اند و هنوز خون می چکد.

چه باید کرد وقتی عشق گریه می کند؟ و تو پرتاب می شوی به پایین ترین جایی که در تمام وجودت بوده ای. غوطه می خوری در بی عشقی که از مرگ هم بدتر است. من می ترسم از آن چه که بر سر سالیان بدون عشق می آید و آنگاه در می یابم که دیگر نمی توانم زندگی کنم.